دیسک بالشتکی نرم است که بین مهره های ستون فقرات قرار می گیرد و اجازه می دهد که مهره های استخوانی روی هم بلغزند ونیز همانند کمک فنر ضربات و فشارهای وارده به ستون فقرات را تعدیل می کند. اگر بین مهره های استخوانی دیسک وجود نداشت، ما نمی توانستیم به راحتی کمر و گردن خود را به جلو و عقب خم کنیم و یا به طرفین بچرخانیم. بخشی از ساختمان دیسک که حالت غضروف مانند دارد، به آن اجازه می دهد که با تغییر شکل خود فشار وارده را تحمل نماید. دیسک های ناحیه گردنی نازکتر هستند، و دیسک های ناحیه کمر ضخیم تر می باشند.

بیرون زدگی دیسک بین مهره ای چگونه اتفاق می افتد؟ اگر فشار وارده بر ستون فقرات بیشتر از حدی باشد که دیسک های بین مهره ای بتوانند با تغییر شکل خود آن را تعدیل کرده و تحمل نمایند، بیرون زدگی دیسک اتفاق می افتد. در این حالت بخشی از دیسک از جایگاه طبیعی خود بیرون می زند که به آن فتق دیسک (Disc Herniation) گفته می شود. البته در موارد شدیدتر، دیسک ممکن است پاره شود که علائم شدیدتری ایجاد می کند. بیرون زدگی دیسک باعث ایجاد فشار بر عصب هایی می شود که از نخاع خارج می شوند. این عصب ها وظایف مختلفی دارند. مثلا تمام حس درد و لامسه دستها، پاها و سایر قسمتهای بدن از طریق این اعصاب به مغز مخابره می شود. فشار دیسک بر این اعصاب می تواند وظایف این عصب ها را مختل کرده، ایجاد درد و یا عوارض حسی و حرکتی نماید.